بر اساس آمار شبکه بازرگانی چین وزارت بازرگانی، هند در سال 2023 22 تحقیق در مورد درمان تجاری را علیه چین آغاز کرد و در آن سال به کشوری تبدیل شد که بیشترین تعداد تحقیقات اصلاحی تجارت را علیه چین در جهان داشت. ایالات متحده و اتحادیه اروپا به ترتیب با 12 و 9 مورد دوم و سوم هستند. در مقابل، در سال 2023، چین تنها یک تحقیق در مورد اصلاحات تجاری علیه سایر کشورها و مناطق آغاز کرد، یعنی در ژوئیه سال گذشته، چین تحقیقات ضد دامپینگ را در مورد واردات اسید پروپیونیک با مبدا ایالات متحده اعلام کرد.
22 تحقیق اصلاحات تجاری که توسط هند علیه چین آغاز شده است شامل 20 پرونده ضد دامپینگ، یک پرونده ضد یارانه و یک پرونده حفاظتی است. در این میان سه صنعت برتر عبارتند از صنایع مواد خام و فرآورده های شیمیایی 10 مورد، صنایع فلزی 4 مورد، صنایع غیرفلزی 2 مورد. آمارها نشان می دهد که در سال 2023، سایر کشورها و مناطق، 87 پرونده اصلاحی تجاری علیه چین، سه کشور برتر هند، ایالات متحده و اتحادیه اروپا با مجموع 43 مورد، که 50 درصد از آنها را تشکیل می دهند، راه اندازی کردند. در این میان، هند با 22 مورد، یک چهارم را به خود اختصاص داد و به کشوری تبدیل شد که بیشترین تحقیقات را برای درمان تجاری علیه چین آغاز کرد. در پایان سال گذشته، اتاق بازرگانی بین‌المللی شانگهای پودونگ در "توضیحات پویا در مورد قوانین راه حل تجارت بین‌الملل" اشاره کرد که نیروهای حمایت‌گرایی تجارت داخلی هند ریشه عمیقی دارند و اغلب اصطکاک‌های تجاری و اقدامات اصلاحی تجاری را در خارج از کشور آغاز می‌کنند. از سال 2014، تعداد پرونده های جبران خسارت تجاری در هند پس از ایالات متحده در جهان در رتبه دوم قرار دارد. به خصوص در سال های اخیر، با افزایش کسری تجاری بین چین و هند، اصطکاک تجاری هند با چین به طور فزاینده ای شدید شده است. تنها در اواخر سپتامبر 2023، هند بیش از 10 تحقیق ضد دامپینگ را علیه چین در 10 روز آغاز کرد.
داده های شبکه اطلاع رسانی راه حل تجارت چین نشان می دهد که در سال های اخیر، اقدامات درمانی هند علیه چین بالا بوده و بسیار جلوتر از سایر کشورها بوده است. لیو شیائوسو، معاون مرکز تحقیقات آسیای جنوبی موسسه آسیا-اقیانوسیه و استراتژی جهانی آکادمی علوم اجتماعی چین، در مصاحبه ای با گلوبال تایمز گفت که هند نه تنها می خواهد کسری تجاری بزرگ با چین را جبران کند. برای مدت طولانی، بلکه اقدامات مختلفی را برای تقویت حمایت از صنایع داخلی با هدف استراتژیک "ساخت در هند" انجام می دهد. بنابراین، این کشور یکی از کشورهایی بوده است که بیشترین تحقیقات را در زمینه درمان تجاری علیه چین انجام داده است. در سال 2023، LAN Jianxue، مدیر مؤسسه مطالعات آسیا-اقیانوسیه مؤسسه مطالعات بین‌المللی چین، در کتاب «تکامل و راه خروج از روابط چین و هند» اشاره کرد که برای مدت طولانی، رویای هند برای داشتن یک قدرت بزرگ همیشه بوده است. در یک «مجتمع چین» قوی پوشانده شده است، یعنی چین خط اصلی مرجع برای دستیابی هند به موقعیت قدرت بزرگ است، بلکه رقیب یا هدف برتر آن موقعیت قدرت بزرگ، و همچنین عامل خارجی کلیدی مؤثر بر ظهور آن است. پس از حادثه دره گالاوان در ژوئن 2020، روابط چین و هند از زمان عادی سازی روابط در سال 1988 شدیدترین تاثیر را متحمل شد و برای مدت طولانی در حالت "رکود و اصطکاک" گیر کرده است. این زمانی بود که هند شروع به تشدید اقدامات مصنوعی برای جلوگیری از تجارت و سرمایه گذاری عادی دوجانبه کرد.
لو چونهائو، مدیر اجرایی انستیتوی آسیای جنوبی مؤسسه روابط بین‌الملل معاصر چین، در 27 دسامبر سال گذشته نوشت که «جداسازی اقتصادی و تجاری» هند از چین تقریباً غیرممکن است، صرف نظر از دیدگاه اقتصاد چین و هند. روابط تجاری یا از بازار جهانی. او معتقد است که صادرات کالاهای چین به هند بسیار متمرکز، ارزش افزوده بالا است و حتی در زمینه تجهیزات ارتباطی، مواد اولیه و سایر زمینه ها جایگاه غالب مطلق را به خود اختصاص داده است. هند نمی تواند صنعت تولید خود را بدون زنجیره تامین چین توسعه دهد. علاوه بر این، مردم هند نسبت به قیمت کالاها حساسیت بیشتری نشان می‌دهند و همین امر باعث می‌شود کالاهای ارزان قیمت چینی در هند به بازار تبدیل شود. لیو شیائوسوئه همچنین به خبرنگار گلوبال تایمز گفت که افزایش حجم تجارت بین چین و هند دقیقاً نشان می دهد که زنجیره صنعتی دو کشور بسیار نزدیک به هم ادغام شده است که باعث می شود هند نتواند در کوتاه مدت به "جداسازی" از چین دست یابد. لیو شیائوسو معتقد است که تقویت همکاری های اقتصادی و تجاری با چین دقیقاً شرایط مساعد برای تحقق "ساخت هند" است و می تواند منافع متقابل دو کشور را محقق کند. در مواجهه با محدودیت‌های تجاری مکرر هند، اتاق بازرگانی بین‌المللی پودونگ شانگهای خاطرنشان کرد که در عمل، وزارت دارایی هند پس از در نظر گرفتن منافع عمومی کاربران پایین دستی، در نهایت تصمیم به عدم اتخاذ تدابیر ضد دامپینگ خواهد گرفت. بنابراین، اگر شرکت‌های چینی بتوانند به طور فعال با واردکنندگان هندی و نهادهای صنعتی پایین‌دستی همکاری کنند تا به وزارت دارایی هند توضیح دهند که اجرای اقدامات ضد دامپینگ از منظر منافع عمومی و تعادل زنجیره‌های صنعتی به نفع عمومی هند نیست. ، احتمالاً وزارت دارایی هند را وادار می کند تا تصمیمی به نفع شرکت های چینی بگیرد.
