تفاوت اصلی بین پرچ های توخالی و پرچ های جامد، طراحی ساختاری، سناریوهای استفاده و روش های نصب آنها است. در ادامه به مقایسه دو نوع پرچ می پردازیم.
پرچ جامد
ساختار: پرچ های جامد همانطور که از نامشان پیداست ماهیتی جامد دارند. آنها معمولا از یک میله فلزی جامد ساخته می شوند و ممکن است انتهای صاف یا سر داشته باشند.
کاربرد: پرچ های جامد در کاربردهایی که تحت بارها یا تنش های بالاتری قرار می گیرند استفاده می شوند زیرا استحکام و پایداری مفصل بیشتری را ایجاد می کنند. پرچ های جامد معمولاً در اتصال قطعات سنگین مانند ماشین آلات و تجهیزات سنگین و سازه های ساختمانی استفاده می شوند.
نصب: برای نصب پرچ های جامد، پرچ را از طریق سوراخ های از پیش سوراخ شده در دو یا چند قسمت هدایت می کنند و سپس با یک ابزار پرچ در یک انتها چکش می زنند یا امتداد می دهند تا "کلاه پرچ" را تشکیل دهند که قطعه را محکم می کند.
پرچ توخالی
ساختار: پرچ های توخالی بدنه ای توخالی دارند، معمولاً از یک ساختار لوله ای تشکیل شده اند که ممکن است در یک انتها بسته و از طرف دیگر باز باشد.
استفاده: پرچ های توخالی برای اتصال مواد ورقه ای نازک مناسب هستند، زیرا بدون غلظت تنش زیاد به عنوان پرچ های جامد نصب می شوند. آنها به طور گسترده در صنایع سبک، پوشاک و کفش، و همچنین کاربردهایی که نیاز به اتصالات زیبایی و سبک وزن دارند، استفاده می شوند.
نصب: برای نصب پرچ های توخالی، آن ها را در سوراخ های از پیش سوراخ شده قرار می دهند و سپس از ابزار تخصصی (مانند تفنگ پرچ) برای فشار دادن قسمت توخالی برای تغییر شکل و محکم کردن قطعه استفاده می شود.
پرچ جامد: معمولاً یک سر آن صاف یا دارای سر است و سر دیگر آن پس از نصب یک کلاهک پرچ تخت تشکیل می دهد.
پرچ توخالی: از نظر ظاهری شبیه به یک لوله کوچک است، ممکن است یک سر آن بسته شود و انتهای دیگر در حین نصب صاف یا منبسط شود تا یک اتصال ایجاد شود.
