1. انواع عملیات سطحی:
عملیات سطحی فرآیند تشکیل یک لایه پوششی بر روی سطح قطعه کار با روش خاصی است. هدف آن اعطای اثرات ضد خوردگی زیبا به سطح محصول است. روش های تصفیه سطح به روش های زیر نسبت داده می شود:
1. آبکاری: قسمتی که باید آبکاری شود را در محلول آبی حاوی ترکیب فلزی که قرار است رسوب داده شود غوطه ور کنید و جریان الکتریکی را از محلول آبکاری عبور دهید تا فلز آبکاری شده را رسوب داده و روی قطعه رسوب دهید. آبکاری عمومی شامل گالوانیزه، مس، نیکل، کروم، آلیاژ مس نیکل و ... می باشد و گاه سیاه کننده (آبی)، فسفاته و ... نیز شامل می شود.
2. گالوانیزه گرم: با فرو بردن قطعات فولاد کربنی در حمام ذوب روی با دمای حدود 510 درجه انجام می شود. نتیجه این است که آلیاژ آهن و روی سطح فولاد به تدریج به روی غیرفعال در سطح خارجی محصول تبدیل می شود. آلومینیزاسیون داغ فرآیند مشابهی است.
3. آبکاری مکانیکی: سطح محصول تحت تاثیر ذرات فلز آبکاری شده قرار می گیرد و پوشش به صورت سرد به سطح محصول جوش داده می شود.
2. کنترل کیفیت:
کیفیت آبکاری در درجه اول با مقاومت در برابر خوردگی و به دنبال آن ظاهر اندازه گیری می شود. مقاومت در برابر خوردگی برای تقلید از محیط کاری محصول، تنظیم آن به عنوان شرایط تست و انجام تست خوردگی بر روی آن است. کیفیت محصولات آبکاری با جنبه های زیر کنترل می شود:
1. ظاهر:
سطح محصول بدون پوشش موضعی، سوخته، زبر، کدر، پوسته شدن، پوسته پوسته شدن و رگه های آشکار، سوراخ شدن سوراخ سوزنی، آبکاری سرباره سیاه، لایه غیرفعال شل، ترک خوردگی، لایه برداری و آسیب جدی مجاز نیست. علائم غیرفعال شدن
2. ضخامت پوشش:
طول عمر یک اتصال دهنده در یک فضای خورنده متناسب با ضخامت پوشش آن است. ضخامت توصیه شده عمومی برای پوشش آبکاری اقتصادی {{0}}.00015 اینچ ~ 0.0005 اینچ (4 ~ 12 میلی متر) است.
گالوانیزه گرم: ضخامت متوسط استاندارد 54 um (43 um برای قطر کمتر یا مساوی 3/8) و حداقل ضخامت 43 um (37 um برای قطر کمتر یا مساوی 3/8) است.
3. توزیع پوشش:
با روش های مختلف رسوب گذاری، نحوه جمع شدن پوشش روی سطح بست نیز متفاوت است. در طول آبکاری، فلز پوشش به طور یکنواخت روی لبه محیطی رسوب نمی کند و پوشش ضخیم تری در گوشه ها به دست می آید. در قسمت رزوه دار بست، ضخیم ترین پوشش روی تاج رزوه قرار دارد، به تدریج در امتداد جنس نخ نازک می شود و نازک ترین رسوب در پایین رزوه است، در حالی که گالوانیزه گرم درست برعکس، پوشش ضخیم تر است. در گوشه های داخلی و در پایین نخ، آبکاری مکانیکی تمایل به رسوب فلز مشابه با آبکاری گرم دارد، اما صاف تر است و ضخامت بسیار یکنواخت تری در کل سطح دارد.
4. تردی هیدروژنی:
در طول پردازش و جابجایی بست ها، به ویژه در هنگام ترشی و تمیز کردن قلیایی قبل از آبکاری و متعاقباً آبکاری الکتریکی، سطح اتم های هیدروژن را جذب می کند و لایه فلزی رسوب یافته سپس هیدروژن را به دام می اندازد. هنگامی که بست سفت می شود، هیدروژن به سمت قسمت های تحت فشار می چرخد و باعث می شود که فشار فراتر از استحکام فلز پایه افزایش یابد و ترک های میکروسکوپی سطحی ایجاد شود. هیدروژن به ویژه فعال است و به سرعت در شکاف های تازه تشکیل شده نفوذ می کند. این چرخه فشار - گسیختگی - نفوذ تا زمانی که بست پاره شود ادامه می یابد. معمولاً در عرض چند ساعت پس از اولین اعمال استرس رخ می دهد.
برای از بین بردن خطر شکنندگی هیدروژن، بست‌ها در اسرع وقت پس از آبکاری حرارت داده می‌شوند تا هیدروژن از پوشش خارج شود، معمولاً در 375-4000F ({1}}C) برای 3-24 ساعت ها.
از آنجایی که گالوانیزه مکانیکی غیر الکترولیتی است، این عملا خطر شکنندگی هیدروژن را از بین می برد. علاوه بر این، با توجه به استانداردهای مهندسی، گالوانیزه گرم بست هایی با سختی بالاتر از HRC35 (Imperial Gr8، متریک 10.9 و بالاتر) ممنوع است. بنابراین، شکنندگی هیدروژنی به ندرت در اتصال دهنده های آبکاری گرم رخ می دهد.
5. چسبندگی:
با نوک محکم و فشار قابل توجه آن را برش دهید یا برش دهید. اگر در جلوی نوک تیغه، روکش به صورت پوسته‌ها یا پوسته‌ها جدا شود و فلز پایه نمایان شود، چسبندگی باید ناکافی در نظر گرفته شود.
