1. روش عملیات حرارتی: روش های مختلف عملیات حرارتی را می توان با توجه به اشیاء و اهداف مختلف انتخاب کرد.
فولاد کوئنچ و سکوریت شده: تلطیف در دمای بالا پس از کوئنچ (500-650 درجه)
فولاد فنری: پس از خاموش شدن در دمای متوسط (420-520 درجه )
فولاد کربن دار: پس از کربوهیداسیون خاموش می شود و سپس در دمای پایین ({0}} درجه )
پس از اینکه فولادهای کم کربن و کربن متوسط (آلیاژی) به مارتنزیت تبدیل شدند، با افزایش دمای تمپر، قانون کلی این است که استحکام کاهش می یابد، در حالی که انعطاف پذیری و چقرمگی افزایش می یابد. با این حال، به دلیل محتوای کربن متفاوت در فولادهای کم کربن و متوسط، تأثیر دمای تمپر بر روی آنها متفاوت است. بنابراین، برای به دست آوردن خواص مکانیکی جامع خوب، می توان رویکردهای زیر را در نظر گرفت:
(1) فولاد کم کربن (آلیاژی) را انتخاب کنید که در دمای پایین زیر 250 درجه خنک شده و حرارت داده شود تا مارتنزیت کم کربن بدست آید. به منظور بهبود مقاومت در برابر سایش سطحی این نوع فولاد، تنها راه افزایش کربن هر لایه سطحی، انجام کربن‌سازی سطحی است که عموماً به آن فولاد ساختاری کربوریزه می‌گویند.
(2) از فولاد کربن متوسط با محتوای کربن بالا استفاده کنید و پس از کوئنچ کردن، دمای بالا (500-650) درجه حرارت (به اصطلاح درمان کوئنچ و تمپرینگ) را انجام دهید تا بتواند استحکام کافی را در کیس حفظ کند. انعطاف پذیری بالا، که به طور کلی این نامیده می شود. فولاد کلاس، فولاد کوئنچ شده و تمپر شده است. اگر می‌خواهید استحکام بالایی به دست آورید، اما ترجیح می‌دهید انعطاف‌پذیری و چقرمگی را کاهش دهید، می‌توانید از تلطیف دمای پایین برای خاموش کردن و تلطیف طلا با محتوای کربن کم و به اصطلاح «فولاد فوق‌العاده با مقاومت» استفاده کنید. به دست آمده است.
(3) فولادهایی با محتوای کربن بین کربن متوسط و کربن بالا (مانند فولاد 60، 70) و برخی از فولادهای کربن بالا (مانند فولاد 80، 90)، در صورت استفاده برای ساخت فنرها، به منظور اطمینان از حد الاستیک بالا. ، حد عملکرد و حد خستگی، معتدل دمای متوسط پس از خاموش کردن اتخاذ می شود.
(4) کربن زدایی: به از دست دادن کربن در سطح مواد فلزی آهنی (فولاد) اشاره دارد. پس از عملیات حرارتی، کربن زدایی وجود خواهد داشت. کربن زدایی جزئی مجاز است. عمق لایه کربن زدایی بر سختی سطح تأثیر می گذارد. هرچه لایه کربن زدایی عمیق تر باشد، مقدار سختی سطح کمتر است.
تشخیص خاص بر اساس GB3098.1 است.
2. فرآیند عملیات: بازپخت (فولاد پرلیت)
1. درمان پیش گرم: عادی
تلطیف در دمای بالا (فولاد مارتنزیتی)
(1) هدف از نرمال سازی، پالایش دانه ها، کاهش درجه نواربندی در ساختار و تنظیم سختی برای تسهیل ماشینکاری است. پس از نرمال شدن، فولاد دارای دانه های ریز معادل است.
2. کوئنچ: بدنه فولادی را تا حدود 850 درجه برای کوئنچ حرارت دهید. محیط کوئنچ را می توان با توجه به اندازه قطعه فولادی و سختی پذیری فولاد انتخاب کرد. به طور کلی، آب یا روغن و یا حتی هوا را می توان انتخاب کرد. فولاد در حالت کوئنچ دارای پلاستیسیته کم و تنش داخلی زیاد است.
3. معتدل کردن:
برای اینکه فولاد دارای انعطاف پذیری بالا، چقرمگی و استحکام مناسب باشد، فولاد را در دمای بالا حدود 400-500 درجه حرارت می دهند. فولادی که نسبت به شکنندگی مزاج حساسیت بیشتری دارد، باید پس از تلطیف به سرعت خنک شود تا از بروز شکنندگی مزاج جلوگیری شود.
اگر قطعه مورد نیاز استحکام بالایی داشته باشد، آن را در حدود 200 درجه سانتیگراد گرم می کنند تا ساختار مارتنزیت با کربن متوسط به دست آید.
(2) فولاد فنری:
1. Quenching: روغن خاموش کردن در 830-870 درجه .
2. معتدل کردن: برای به دست آوردن ساختار تروستیت معتدل در حدود 420-520 درجه انجام می‌شود.
(3) فولاد کربن دار:
1. کربورسازی: نوعی عملیات حرارتی شیمیایی که به نفوذ عنصر C به سطح قطعات فولادی در یک محیط فعال حاوی یک عنصر شیمیایی خاص در دمای معین اطلاق می شود. فرآیند پیش گرم کردن (850 درجه) کربوریزاسیون (890 درجه) انتشار (840 درجه)
2. کوئنچ: برای فولاد کربنی و کم آلیاژ کربن معمولاً از کوئنچ مستقیم یا کوئنچ یک بار استفاده می شود.
3. Tempering: دمپر کردن در دمای پایین برای از بین بردن تنش داخلی و بهبود استحکام و چقرمگی لایه کربوره شده.
