هنگامی که قطار در بخش منحنی شعاع کوچک (R{0}}m) حرکت می‌کند، ریل تحت نیروهای مختلفی قرار می‌گیرد و برای جلوگیری از حرکت ریل باید در جهت این نیروها برخی تکیه‌گاه‌های الاستیک تقویت شوند. تختخواب، واژگونی و گسترش گیج و غیره. این تکیه گاه های الاستیک معمولاً از میله های گیج و مهاربندهای ریلی استفاده می کنند.
حالات فنی در بخش منحنی شعاع کوچک، حالت های فنی شش جزء تقویت کننده برای تقویت سختی جانبی مسیر تنظیم شده است. حالت های زیر به ترتیب شرح داده شده است: حالت استحکام استاندارد، یعنی 18 میله گیج بین 25 متر ریل و 18 جفت تکیه گاه ریل گذاشته شده است. میله گیج حالت 2:1 به طور مداوم از کار می افتد، یعنی 9 میله گیج بین 25 متر ریل و 18 جفت تکیه گاه ریل گذاشته می شود. میله های گیج متوالی 3:2 از کار می افتند، یعنی 6 میله گیج بین 25 متر ریل و 18 جفت تکیه گاه ریل گذاشته می شود. وضعیت 4:3 شکست متوالی میله اتصال سنج، یعنی 5 میله اتصال سنج بین 25 متر ریل و 18 جفت تکیه گاه ریل. جفت تکیه گاه ریل حالت 5:1 به طور مداوم از کار می افتاد، یعنی 18 میله گیج بین میله های ریل 25 متری و 9 جفت تکیه گاه ریل گذاشته شد. حالت ششم: 1 جفت شکست پیوسته مهاربند ریلی، 1 شکست متوالی میله گیج، یعنی 9 میله گیج که بین 25 متر ریل گذاشته شده است، 9 جفت تکیه گاه ریل.
در ناحیه منحنی شعاع کوچک، برای اطمینان از پایداری و قابلیت اطمینان ساختار مسیر، لازم است ساختار مسیر تقویت شود. از نظر ایمنی، با رسیدن حالت تقویت شده، ضریب ایمنی می تواند به 1.5 برسد و ایمنی رانندگی تضمین می شود. اما با خرابی قطعات تقویت شده، ایمنی ضریب نوک ریل کاهش می یابد و به حداقل 1.06 می رسد. به منظور اطمینان از ایمنی رانندگی، توصیه می شود ضریب ایمنی را روی 1.15 تنظیم کنید. اگر حالت یک به عنوان حالت استحکام استاندارد استفاده شود، استاندارد نگهداری به شرح زیر توصیه می شود: (1) خرابی مداوم مهاربند ریل نباید از 1 جفت تجاوز کند. (2) خرابی پیوسته میله گیج نباید از 2 تجاوز کند. (3) خرابی تکیه گاه ریل و میله اتصال نباید به طور همزمان بین 6 تراورس رخ دهد. با فرض محاسبه و تجزیه و تحلیل ضریب پایداری نوک ریل در مقطع منحنی شعاع کوچک، استاندارد نگهداری تجهیزات تقویت منحنی با تنظیم حالت‌های فنی مقاوم‌سازی مختلف پیشنهاد شده است.
