PVD چیست؟ آیا بین PVD و آبکاری الکتریکی تفاوتی وجود دارد؟ تفاوت آبکاری، آبکاری خلاء، کندوپاش و پوشش چیست؟
فناوری PVD فرآیندی است که از فرآیندهای فیزیکی برای انتقال مواد، انتقال اتم ها یا مولکول ها از منبع به سطح بستر استفاده می کند. از طریق این فناوری می توان ذرات خاصی را با خواص ویژه (مانند استحکام بالا، مقاومت در برابر سایش، اتلاف حرارت، مقاومت در برابر خوردگی و ...) بر روی ماتریس با کارایی کمتر پاشید تا ماتریس عملکرد بهتری داشته باشد. روش های اصلی PVD شامل تبخیر خلاء، کندوپاش و آبکاری یونی است.
فناوری PVD دارای ویژگی های لایه پوشش متراکم و یکنواخت، چسبندگی قوی، خواص آبکاری خوب، سرعت رسوب سریع، دمای پردازش پایین و طیف گسترده ای از مواد آبکاری است. بنابراین فناوری PVD در زمینه مهندسی تصفیه سطح بسیار مورد استفاده قرار می گیرد و یکی از بهترین انتخاب ها می باشد. علاوه بر این، فرآیند پوشش PVD خود نیز یک واکنش درخشش در حالت دمای بالا و میدان پلاسما است که فرآیند تصفیه بالایی دارد. علاوه بر این، ماده اولیه اصلی محصولات PVD فلز تیتانیوم است. تیتانیوم فلزی است که در بین فلزات بیشترین میل ترکیبی را برای پوست انسان دارد و محصولات PVD را خالص و دوستدار محیط زیست می کند.
فناوری PVD می تواند هزاران رنگ تولید کند و حتی می تواند رنگ های موجود در طبیعت را تقلید کند. به عنوان مثال، سری طلا شامل طلای اروپایی (2N18 و 1N14)، طلای ژاپنی (GY01)، طلای چینی (GY2N) و غیره است. سری قهوه شامل قهوه تیره، قهوه روشن، قهوه متوسط و غیره است. سری مشکی شامل رنگ تفنگی، خاکستری، فوق مشکی و غیره است. سری مد شامل رنگ فضایی، رنگ شامپاین، رنگ خاکی و غیره است. بنابراین فناوری PVD دارای انعطاف پذیری و تنوع زیادی در انتخاب رنگ است.
متفاوت از فناوری PVD، فناوری آبکاری آب یک روش آبکاری سنتی و راهی برای تحقق فرآیند الکتروشیمیایی است. از الکترودهای مثبت و منفی در مخزن آبکاری تحت اثر جریان برای رسیدن به رسوب لایه های فلزی یا غیرفلزی استفاده می کند. آبکاری معمولاً می تواند به پوشش های سطحی مانند آبکاری طلا، آبکاری نقره، آبکاری نیکل، آبکاری کروم و آبکاری کادمیوم دست یابد، اما محلول آبکاری آن مشکلات عمده آلودگی دارد. آبکاری نیز شامل دو نوع آبکاری آبکاری و آبکاری شیمیایی می باشد. آبکاری آبکاری برای تزئین سطوح مناسب است زیرا سطحی با درخشندگی بالا ارائه می دهد، در حالی که آبکاری شیمیایی سطح تیره تری دارد و برای پوشش های ضد خوردگی مناسب است.
تبخیر خلاء، کندوپاش و آبکاری یونی روش های اصلی فناوری PVD هستند. از جمله روش تبخیر خلاء، فلز را در شرایط خلاء بالا گرم و ذوب می کند و باعث تبخیر و رسوب آن بر روی سطح نمونه و تشکیل یک فیلم فلزی می شود. کندوپاش معمولاً به کندوپاش مگنترون اشاره دارد که به درجه خلاء حدود 1×10-3تور نیاز دارد. جریان مستقیم ولتاژ بالا بین زیرلایه پلاستیکی و هدف فلزی اضافه می‌شود و از تخلیه درخششی برای منفجر کردن اتم‌های هدف فلزی استفاده می‌شود. ، و روی یک بستر پلاستیکی رسوب می کنند. آبکاری یونی روشی است که از تخلیه گاز برای یونیزه کردن جزئی گاز یا مواد تبخیر شده استفاده می کند و مواد تبخیر شده یا محصولات واکنش آنها را بر روی بستر زیر بمباران یون های گاز یا یون های ماده تبخیر شده رسوب می دهد.
پوشش یک فناوری است که از روش های سریع الکتروشیمیایی برای رسوب موضعی فلز بر روی سطح قطعات فلزی استفاده می کند. این یک فناوری پردازش الکتروشیمیایی در اصل و ماهیت است. در طی فرآیند پوشش، یون های فلزی از طریق محلول آبکاری تحت تأثیر میدان الکتریکی بر روی کاتد رسوب می کنند و یک لایه نازک را تشکیل می دهند. پوشش معمولاً در آبکاری کروم، آبکاری نیکل و سایر کاربردها استفاده می شود.
به طور خلاصه، فناوری PVD یک فناوری آبکاری یونی با تکنولوژی بالا و پرکاربرد با مزایای بسیاری از جمله رنگ متغیر، پوشش متراکم و یکنواخت، چسبندگی قوی و دمای پردازش پایین ارائه می‌کند. در مقایسه با فناوری های سنتی مانند آبکاری و پوشش، فناوری PVD به طور گسترده در محصولات و زمینه های با کیفیت و تقاضای بالا استفاده می شود.
