فناوری PVD یک فرآیند فیزیکی برای دستیابی به انتقال مواد، انتقال اتم ها یا مولکول ها از منبع به سطح بستر است. از طریق این فناوری می توان برخی از ذرات با خواص ویژه (مانند استحکام بالا، مقاومت در برابر سایش، اتلاف حرارت، مقاومت در برابر خوردگی و ...) را با کارایی کمتر بر روی ماتریس پاشید تا ماتریس عملکرد بهتری داشته باشد. روش های اساسی PVD شامل تبخیر خلاء، کندوپاش و آبکاری یونی است. فناوری PVD دارای ویژگی های لایه پوشش فشرده و یکنواخت، چسبندگی قوی، خاصیت آبکاری خوب، سرعت رسوب سریع، دمای پردازش پایین و طیف گسترده ای از مواد آبکاری است. بنابراین فناوری PVD به طور گسترده در زمینه مهندسی تصفیه سطح استفاده می شود و یکی از بهترین انتخاب ها می باشد. علاوه بر این، فرآیند پوشش PVD خود نیز یک واکنش درخشندگی در زیر میدان پلاسما در دمای بالا است و فرآیند تصفیه بالایی دارد. علاوه بر این، ماده اولیه اصلی محصولات PVD فلز تیتانیوم است، تیتانیوم یکی از فلزاتی است که بیشترین میل ترکیبی پوست انسان را دارد و باعث می شود محصولات PVD دارای عملکرد زیست محیطی خالص باشند.
فناوری PVD می تواند هزاران رنگ تولید کند و حتی می تواند رنگ های موجود در طبیعت را تقلید کند. به عنوان مثال، سری طلا دارای طلای اروپایی (2N18 و 1N14)، طلای ژاپنی (GY01)، طلای چینی (GY2N) و غیره است. سری قهوه شامل قهوه تیره، قهوه روشن، قهوه متوسط و غیره است. سری مشکی دارای رنگ تفنگی، خاکستری، فوق العاده سیاه و غیره است. مجموعه مد دارای رنگ فضایی، رنگ شامپاین، خاکی و غیره است. بنابراین، فناوری PVD دارای انعطاف پذیری و تنوع زیادی در انتخاب رنگ است. متفاوت از فناوری PVD، فناوری آبکاری یک روش آبکاری سنتی است که راهی برای تحقق فرآیند الکتروشیمیایی است. از الکترودهای مثبت و منفی در مخزن آبکاری تحت اثر جریان برای رسیدن به رسوب لایه های فلزی یا غیرفلزی استفاده می کند. آبکاری معمولاً می تواند به آبکاری طلا، آبکاری نقره، آبکاری نیکل، آبکاری کروم، آبکاری کادمیوم و سایر پوشش های سطحی دست یابد، اما محلول آبکاری آن مشکل آلودگی بزرگی دارد. آبکاری همچنین شامل دو نوع آبکاری و آبکاری الکترولس است، آبکاری برای تزئین سطح مناسب است، زیرا سطح روشنایی بالایی را فراهم می کند و سطح آبکاری الکترولس کسل کننده تر است، مناسب برای پوشش ضد خوردگی.
تبخیر خلاء، کندوپاش و آبکاری یونی روش های اصلی فناوری PVD هستند. از جمله روش تبخیر خلاء، حرارت دادن و ذوب فلز در شرایط خلاء زیاد است، به طوری که تبخیر شده و روی سطح نمونه رسوب می کند و در نتیجه یک لایه فلزی تشکیل می شود. کندوپاش معمولاً به کندوپاش مغناطیسی اطلاق می شود که نیاز به خلاء حدود 1×10-3Torr دارد و با افزودن جریان مستقیم ولتاژ بالا بین لایه پلاستیکی و هدف فلزی، با استفاده از تخلیه تابشی برای منفجر کردن اتم های هدف فلزی و رسوب گذاری می شود. آنها روی بستر پلاستیکی آبکاری یونی روشی برای یونیزه کردن جزئی گاز یا ماده تبخیر شده با تخلیه گاز و رسوب ماده تبخیر شده یا محصول واکنش آن بر روی بستر تحت بمباران یون گاز یا یون ماده تبخیر شده است. پوشش یک فناوری رسوب موضعی فلز بر روی سطح قطعه کار فلزی به روش الکتروشیمیایی سریع است که در اصل و ماهیت به فناوری ماشینکاری الکتروشیمیایی تعلق دارد. در فرآیند آبکاری، یون‌های فلزی توسط محلول آبکاری تحت اثر میدان الکتریکی بر روی کاتد رسوب می‌کنند و یک لایه نازک تشکیل می‌دهند. پوشش اغلب در آبکاری کروم، آبکاری نیکل و سایر کاربردها استفاده می شود. به طور خلاصه، فناوری PVD محتوای با تکنولوژی بالا، فناوری پوشش یونی پرکاربرد، با مزایای بسیاری، از جمله رنگ متغیر، پوشش متراکم و یکنواخت، چسبندگی قوی، دمای پردازش پایین را فراهم می کند. در مقایسه با فناوری‌های سنتی مانند آبکاری و پوشش، فناوری PVD به طور گسترده در محصولات و زمینه‌های باکیفیت و تقاضا استفاده می‌شود.
