مقاومت به خوردگی شامل مقاومت زنگ و مقاومت در برابر اسید، آلکالی، نمک و سایر رسانه های خورنده و همچنین مقاومت در برابر اکسیداسیون، ولکانیزاسیون، کلریزاسیون، فلوریناسیون و غیره در دماهای بالا است. از آنجا که انتخاب فولادهای ضد زنگ مختلف عمدتاً برای حل مشکلات پیش روی مهندسی واقعی مشکلات مختلف خوردگی است، به همین دلیل مقاومت به خوردگی سیم فولاد ضد زنگ در یک محیط خورنده اولین ملاحظه برای پرسنل انتخاب مواد است.
انتخاب سیم فولاد ضد زنگ نه تنها نیاز به در نظر گرفتن عملکرد مقاومت به خوردگی عمومی آن، بلکه عملکرد مقاومت به خوردگی محلی آن است. در برخی رسانه های آبی و شیمیایی باید به دومی توجه بیشتری شود. این به این دلیل است که پرسنل انتخاب مواد به طور کلی توجه بیشتری به فولاد ضد زنگ مقاومت به خوردگی عمومی، و در شرایط استفاده، حساسیت خود را به خوردگی محلی، مانند خوردگی خوردگی استرس حفره دار، و غیره، کمتر در نظر گرفته شده است؛ خوردگی محلی سیم فولاد ضد زنگ بیشتر در یک محیط خورنده با مقاومت به خوردگی عمومی خوب رخ می دهد. ، خوردگی محلی اغلب منجر به تخریب ناگهانی تجهیزات و اجزای فولاد ضد زنگ می شود که به مراتب مضرتر از خوردگی عمومی است.
در هنگام اعمال داده های مقاومت به خوردگی سیم فولاد ضد زنگ در کتابچه های راهنمای مختلف، باید توجه داشت که بسیاری از داده ها تنها نتایج آزمایش در برخی آزمایش ها هستند، و اغلب مغایرت های بزرگی با محیط متوسط واقعی وجود دارد. به منظور به دست آوردن مقاومت به خوردگی نزدیک تر به شرایط استفاده واقعی به طور کلی، آزمون خوردگی محیط واقعی و یا آزمون کوپن تحت شرایط میدان باید در آزمایشگاه انجام شود. در صورت لزوم باید تست دستگاه شبیه سازی انجام شود. در برخی شرایط استفاده نیز با این وضعیت مواجه خواهد شد. در محیط یا در محصولات صنعتی تولید شده، حتی اگر آثاری از یکیون فلزی خاص در سیم فولاد ضد زنگ وجود داشته باشد، بر کیفیت محصولات صنعتی در فرایند شیمیایی (شامل براق، رنگ، خلوص و غیره) تأثیر خواهد داشت. این وضعیت بیشتر در صنایع دارویی و رنگدانه ای سوخت هسته ای شایع است. در این زمان اغلب از فولاد ضد زنگی که حاوی عنصر خاصی نیست استفاده می شود یا مقاومت در برابر خوردگی سیم فولاد ضد زنگ انتخاب شده به طور مناسب افزایش می یابد تا یون های فلزی تا حد مجاز کاهش یابد.
