اتصال دهنده ها معمولا از 12 نوع پیچ استفاده می کنند

1. پیچ: متشکل از سر و پیچ، با مهره، می تواند دو قسمت را با سوراخ هایی به هم بچسباند، متعلق به اتصال جداشدنی است. 2. گل میخ: بدون سر، با رزوه های خارجی در دو انتها، عمدتا برای اتصال قطعات با ضخامت زیاد یا اغلب نیاز به جداسازی استفاده می شود، و همچنین متعلق به اتصال قابل جابجایی است. 3. پیچ: متشکل از سر و پیچ، با توجه به استفاده به پیچ های ماشینی، پیچ های تنظیم و پیچ های مخصوص تقسیم می شود، می تواند با مهره ها مطابقت داشته باشد، همچنین می تواند به تنهایی استفاده شود، متعلق به اتصال قابل جدا شدن است. 4. مهره: با سوراخ های رزوه دار، با پیچ و مهره، ناودانی یا پیچ ماشین، دو قسمت را می توان محکم به یکی متصل کرد. 5. پیچ خودکار: با رزوه مخصوص، برای بستن دو جزء فلزی نازک استفاده می شود، نیازی به سوراخ های پیش ساخته نخ ندارد، متعلق به اتصال قابل جابجایی است. 6. پیچ چوبی: با رزوه های مخصوص می توان آن را مستقیماً داخل قطعه چوبی پیچ کرد و قطعات فلزی یا غیرفلزی را محکم با قطعه چوبی که یک اتصال متحرک است به هم وصل کرد. 7. واشر: حلقه مسطح، عمدتا برای افزایش سطح تماس قطعات متصل، کاهش فشار ناحیه واحد و محافظت از سطح قطعات متصل از آسیب استفاده می شود، برخی از واشرهای الاستیک نیز عملکرد جلوگیری از شل شدن مهره را دارند. 8. حلقه توقف: در شکاف شفت یا شکاف سوراخ دستگاه یا تجهیزات برای جلوگیری از حرکت قطعات روی شفت یا سوراخ نصب شده است. 9. پین: عمدتا برای موقعیت یابی قطعات استفاده می شود، همچنین می تواند برای اتصال قطعات، قطعات ثابت، انتقال قدرت یا قفل کردن سایر اتصال دهنده ها استفاده شود. 10. پرچ: مرکب از سر و میله میخ برای بستن اتصال دو قسمت با سوراخ پاس به طوری که یکی شوند که اتصال غیرقابل جدا شدن است. 11. مجموعه ها و جفت های اتصال: مجموعه ها به اتصال دهنده هایی اطلاق می شود که با ترکیبی از پیچ ها (یا پیچ ها، پیچ های خود عرضه شده) و واشر عرضه می شوند. جفت اتصال به یک اتصال دهنده اشاره دارد که توسط ترکیبی از پیچ‌ها، مهره‌ها و واشرهای مخصوص عرضه می‌شود. 12. جوشکاری میخها: با انرژی نور و سر میخ (یا بدون میخ