پیچ‌های خوددریل شش ضلعی استاندارد آمریکایی (همچنین به عنوان پیچ‌های خودکاری سر شش ضلعی نیز شناخته می‌شوند) معمولاً به دو نوع دندانه درشت و دندانه‌های ریز تقسیم می‌شوند. تفاوت این دو مشخصات در فاصله و عمق رزوه ها است. رزوه های درشت دارای فاصله نخ بزرگتر و رزوه های عمیق تر هستند و برای مواد شلتر مانند چوب مناسب هستند. آنها معمولاً در ساخت و ساز، ساخت مبلمان، نجاری و سایر کاربردهایی که نیاز به تثبیت در مواد سست است استفاده می شود. رزوه های ریز دارای فاصله نخ کمتر و رزوه های کم عمق تر هستند و برای مواد سخت تری مانند فلز مناسب هستند. آنها معمولاً در ساخت فلز، تجهیزات مکانیکی، خودرو و سایر کاربردهایی که نیاز به تثبیت در مواد سفت و سخت دارند، استفاده می شوند. هنگام خرید پیچ های حفاری شش ضلعی، مشخصات دندان درشت یا ریز را می توان با توجه به نیازهای استفاده واقعی انتخاب کرد تا از مطابقت با مواد و اثر ثابت اطمینان حاصل شود.
در واقع تقسیم بندی دندانه های درشت و دندانه های ظریف پیچ های خودکار شش ضلعی استاندارد آمریکا (پیچ های هگزاگونال سر) وجود ندارد. پیچ های حفاری شش ضلعی استاندارد آمریکایی بر اساس اندازه رزوه، طول، قطر و نوع مواد طبقه بندی می شوند، نه بر اساس دندانه های درشت و ریز برای تشخیص. اندازه رزوه پیچ های خود حفاری شش ضلعی با UNC (Unified National Coarse) یا UNF (Unified National Fine) نشان داده می شود. رزوه های UNC رزوه هایی درشت با فاصله نخ های زیاد هستند و برای مواد شل مانند چوب مناسب هستند. نخ UNF یک نخ ظریف است، فاصله نخ آن کوچک است و برای مواد سخت مانند فلز مناسب است. بنابراین، هنگام خرید پیچ های خوددریل شش ضلعی استاندارد آمریکایی، می توانید به جای طبقه بندی دندان های درشت و ریز، اندازه رزوه مناسب (UNC یا UNF) و سایر پارامترها را با توجه به نیازهای خاص خود انتخاب کنید. برای سناریوهای کاربردی خاص، بهتر است به استانداردهای مربوطه مراجعه کنید یا برای اطلاعات دقیق با متخصصان مشورت کنید. برای سردرگمی متاسفم.
